· 

een diepe buiging naar je ziel

Het afgelopen half jaar werd ik door ziekte en onbalans veel naar binnen getrokken, naar het proces wat zich in mezelf afspeelde. Een intense reis naar binnen, naar de bodem van mijn ziel, dwars door alle lagen van pijn, weerstand, verdriet en onmacht heen. Ja, zo voelde het. 

 

Ik had weinig energie om goed naar buiten te treden en ook niet de kracht om dit te doen. Ik wandelde veel en vaak in de polder, soms langs de rivier. Dat had ik nodig in mijn proces van verstilling en ook voor mijn dubbele hernia had ik daar veel baat bij. Bewegen en buitenlucht is goed voor de mens.  Tijdens mijn wandelingen raapte ik telkens zwarte steentjes op. Ze kwamen in mijn atelier terecht en ik begon er wat op te tekenen in wit, zwart en rood. Hele basic kleuren, dat moest het worden, dat was te overzien.  In sommige steentjes zag ik energiebeelden en in andere kwamen verschillende vrouwen tevoorschijn. Vrouwen die allen getuigden over de weg die ik ging. Vooral nu pas zie ik mijn innerlijke weg weerspiegeld in deze kleur- en beeldenwereld.

 

Nu is voor mij de tijd gekomen om weer meer voor het voetlicht te treden, uit mijn cocon te stappen. De cocon die me nog een laagje dieper in mezelf bracht, mijn licht nog meer op aarde grondend. Een heel belangrijk proces, wat ik voor geen goud had willen missen. Ook al voelde ik dat op het moment zelf niet zo. Dan was ik vaak bang dat het nooit meer goed met mij zou komen. Maar gelukkig, dat is zich nu aan het keren. Nu mag ik in woord en beeld nog meer vanuit de volle ervaring van het leven zelf gaan delen met jou en ieder die dit leest over de weg van de ziel op aarde in de bijzondere tijd waarin wij leven.

 

innerlijke vrijheid

 

vol aandacht buigt ze zich
naar haar kwetsbaar hart

zorgvuldig koestert ze dromen


in donkere kamers opgeborgen

snakt haar sensitieve ziel
naar innerlijke bevrijding

 

 

 

Doordat ik door diepe pijnlagen heen durfde te gaan sta ik nu meer in mijn kracht en voel ik nog beter dan voorheen wat ik echt te doen heb hier op aarde. Pas nu durf ik ook aan die heel persoonlijke beelden die ik in stilte schilderde woorden te verbinden. Het is een verhaal dat spreekt over een universele waarheid, een universele weg, een weg waar jij je als vrouw vast in zult herkennen. Een beeldverhaal ook waar ik je mee hoop te inspireren om ook de kracht van je ziel op te pakken. Om jou met mijn creaties en inspiraties troost, kracht, bemoediging en vertrouwen te geven om niet op te geven, maar door te gaan. En vooral ook om hier op je heel eigen manier creatief uitdrukking aan te geven.  Met mijn aanbod vind je altijd iets van dit alles terug.

 

Een bijzonder proces is dat, de reis van het licht door het donker weer naar het licht toe. Een reis door de donkere nacht van de ziel, leidend naar een wedergeboorte. Soms via ziekte, soms via verlies, soms via een crisis in je relatie, in een problematische werksituatie of wat dan ook. Velen van ons krijgen op onze beurt te maken met die donkere krachten, die ons zo kunnen lamslaan, verwarren en overweldigen. Krachten die je uiteindelijk nog meer naar het licht willen brengen. Krachten die je ondersteunen om je steeds meer te open in wie je werkelijk bent. Hoe helpend intuïtieve creativiteit hierbij is ervaar ik nog dagelijks. Dat is ook waar mijn hart zo vol van is om jou bij dit plezier te brengen.

 

Nu deel ik weer vanuit vrijheid wat ik doe, creëer en waar ik zo leeg of vol van was en ben. Mijn innerlijke wereld voor de buitenwereld verborgen houden is echt niet meer de bedoeling. Dat heimelijk mezelf klein houden, ja juist dat is genoeg geweest nu.


Alles in mij wil naar buiten, haar verhaal vertellen, haar inspiraties delen voor een groter publiek. Gelukkig laat ik haar weer vrij. Een ander deel van mij klopt ook nog wel eens aan mijn deur. Zij verbergt zich liever en weet niet goed hoe ze dat doen moet. Dat is natuurlijk dat hooggevoeilige deel in mij. Dank je wel dat je me zo goed beschermd hebt, maar nu ga ik het anders doen. Hoe precies, ach dat zal de tijd wel leren.

 

Laat ik maar eens beginnen met te delen over dat eerste steentje wat ik deze zomer schilderde. Het was op een donker/zwart steentje wat ik tijdens een van mijn vele wandelingen aan de Waal opraapte. Ik schilderde ze bijna allemaal in rood en wit op een donkere ondergrond. Nu zie ik dat ik die zwarte steentjes opraapte omdat ik met het donker in mijn leven geconfronteerd was. Het donker wat steeds meer voelde als zwaarte en waar ik me maar geen raad mee wist.

 

Bijna nooit koos ik voor zwart als ondergrond van mijn schilderwerk. Nu deed ik dat wel. Ik moest wel. Ik moest nog meer naar binnen, die onvermoede bronnen van kracht in mezelf aanboren. Dwars door alle pijn heen. Pijn die steeds weer aan mijn deur klopte. Eerst was ze fysiek, maar later ging ze over in emotionele pijn.

 

Ja, ik werd in die tijd heel erg naar binnen getrokken. Dat was natuurlijk niet voor niks. Want elke crisis is een kans, een kans om te groeien. En dat doe ik nu, ik groei mijn eigen toekomst weer tegemoet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

en toen boog zij naar het leven
en maakte een diepe buiging
naar de gebrokenheid in haar zijn
koesterde de verwondingen

 

haar verdeeldheid is nu een
groot stromend hartsverlangen
en vuurkracht die de weg
van het water volgt

 

 

Jacinta

 

Je kunt je soms erg alleen voelen staan in de weg die je gaat.
Vooral als je midden in een crisis zit raak je de weg soms kwijt en zie je niet goed hoe er weer uit het dal te klimmen.
Dan kan het fijn zijn om even bij iemand inzicht, steun en inspiratie te vinden of kunstzinnige manieren te vinden om dichterbij jezelf te blijven.

Mocht jij na het lezen van dit bericht het gevoel hebben dat je bij mij dit vindt, dan hoop ik dat je me weet te vinden.

Kijk dan vooral goed rond op mijn site wat je aanspreekt en voel waar ik je het meeste mee van dienst kan zijn.

Op afstand, in de energie, of dichtbij in een persoonlijke ontmoeting.

Reactie schrijven

Commentaren: 0